خانه / مقالات / تزکیه / آغازگر خداست

آغازگر خداست

وقتی انسان با چشم بصیرت به اطراف خود نگاه می­کند، جهانی سرشار از الطاف الهی را می­بیند که از همه­ی جهات انسان را در برگرفته است و انسان که گل سر­سبد جهان هستی می­باشد در نزد خداوند از جایگاه ویژه­ایی برخوردار است.

زیرا او را به عنوان خلیفه در زمین قرار داد، مسجود ملائک کرد و خداوند از روح خود در او دمید و کل هستی را در اختیار او قرار داد.

هر چند انسان با این اوصاف موجودی سراسر فقیر و نیازمند به خداوند می­باشد و حتی یک لحظه بدون حمایت و تایید او نمی­تواند به حیات خود ادامه دهد.

با این حال خدا در تعامل با انسان همیشه آغازگر بوده و لطف و مهربانی­اش بر بندگان سبقت گرفته است.

بعد از بیان این مقدمه­ی مختصر نگارنده در نظر دارد به سه آیه­ی کلیدی در قرآن در این باب بپردازد.

۱-  سوره مائده آیه­ی ۵۴ در باب محبت خداوند.

می­فرمایند: (یحبهم و یحبونه)

عجیب این نیست که بنده­ایی به­خاطر نعمات بی­کران الهی، خدا را دوست داشته باشد بلکه عجیب این است که خداوند در حالی که رازق انسان و بی­نیاز از اوست و این انسان است که به خدا نیاز دارد و اعتماد و توکل انسان­ها به خداست و خدا هیچ نیازی به کمک و یاری انسان­ها ندارد، (خدایی که هیچ چیز از انسان درخواست نمی­کند، چون نیاز ندارد. اما انسان به خدا نیاز دارد و خیلی چیزها از خدا می­خواهد) اما با این حساب آغازگر محبت، شفقت و دلسوزی به بندگانش می­باشد به این معنا که در آیه ذکر شد. ابتدا خداوند در ابراز محبت خود را بر بندگانش مقدم می­کند و می فرماید (یحبهم) و بعد به تبع آن بندگانش (یحبونه) خدا را دوست می­دارند.

۲- در باب رضایت خداوند. خداوند در ۴ جای قرآن:

– سوره بینه آیه ۸

– سوره المجادله آیه ۲۲

– التوبه آیه ۱۰۰

– المائده آیه ۱۱۹

به پیش قدم بودن خداوند در رضایت خود از بندگانش پرداخته است.

شایسته است بدانیم که کلمه­ی رضایت در قرآن ۵۴ بار ذکر شده است.

در آیات ذکر شده خداوند از دو نوع رضایت صحبت می­کند.  (رضی الله عنهم و رضوا عنه)

اول: رضایت خدا از بندگانش

دوم : رضایت بندگان از خدا که در این جا هم خداوند بر بندگانش سبقت گرفته است.

ابتدا اعلام می ­کند من از بندگانم راضی هستم (رضی الله عنهم)  و بعد بندگان به تبع آن از خدا راضی خواهند بود.

این که بندگان از خدا راضی باشند، امری مطلوب و شایسته­ی بندگی است که بنده از خالقش راضی باشد. اما در این که خدا در رضایت از بندگانش پیشی بگیرید، کمال صفت رحمت و شفقت خداوند را می­رساند.

اما سوالی که شاید مطرح شود این است که خداوند به نسبت چه کسانی اعلام  رضایت کرده؟؟ که در جواب خداوند در قرآن به ویژگی­های  آن­ها پرداخته است که به ذکر چند نمونه از آن می­پردازیم.

۱- متقین آیه ۱۵ آل عمران

۲- صادقون مائده آیه ۱۱۹

۳- صاحبان نفس مطمئنه فجر ۲۷ و ۲۸

۴- شاکران درگاه خدا زمر آیه ۷

اما انسان وقتی به مرحله (و رضوا عنه) رسید به این معنا که راضی به اوامر، نواهی و مقدراتی که خدا برای او در نظر می­گیرد، شد، به حلاوت و شیرینی ایمان می­رسد که  پیامبر (صلی الله علیه و سلم) در حدیث به آن اشاره فرموده است.

ذاق حلاوه الایمان من رضی بالله ربا و بالاسلام دینا و بحمد نبیا

۳- در باب توبه

خداوند در سوره­ی توبه آیه­ی ۱۱۸ به آن اشاره فرموده است: (ثم تاب علیهم لیتوبوا)

انسان موجودی معصوم آفریده نشده است که مرتکب خطا و اشتباه نشود، بلکه گناه و خطا جز خصوصیات هر انسانی می­باشد. اما آن چنان که پیامبر (صلی الله علیه وسلم) به آن اشاره فرموده است:

بهترین خطاکاران کسانی هستند که توبه می­کنند و شایسته­ی بندگی خدا می­باشند و در صورت ارتکاب گناه به سوی خالق برمی­گردند. اما خداوند این جا هم از سر لطف، کرم و مهربانی به دل بنده­ی خطا­کار الهام می­کند تا به سوی خدا برگردد.

ابتدا خداوند لطف خود را به انسان باز می­گرداند (تاب علیهم) تا انسان توفیق پشیمانی و عذر­خواهی  پیدا کند و همین که توبه کرد باز خداوند توبه او را می­پذیرد. یعنی شروع توبه و بازگشت انسان به سوی خدا ابتدا از خداست.

سایت تابش

درباره ی اصلاح نت

همچنین ببینید

مطالبی دربارۀ گناهان، توبه و دعا

بدون تردید شریعت اسلام شرایط بندگان و غفلت، کوتاهی و ضعف بشری آنان را در …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *