صحابه و اهل‌بیت

اهل بیت از دیدگاه امام شافعی

نویسنده: زبیر حسین پور

ahlebaitامام محمّد بن ادریس شافعی رحمه الله (۲۰۴ – ۱۵۰ هـ.)، سومین امام از ائمه چهارگانه‌ی اهل سنت و یکی از درخشان‌ترین چهره‌های علمی و دینی اسلام و مرجع گروه بزرگی از مسلمانان جهان و علمای اسلام است که در فروع و احکام فقهی آرا و نظریات او را ترجیح می‌دهند. در مکه و مدینه و عراق نزد بزرگانی چون امام مالک، امام وکیع بن الجراح و امام محمد بن حسن شیبانی و… علم حاصل کرد و به درجه‌ی اجتهاد رسید. کتاب‌های ”الرساله“ در اصول فقه و ”الأم“ از تألیفات مشهور او هستند؛ هم‌چنین از ایشان کتاب حدیث ”مسند الشافعی“ و ”دیوان شعر“ بر جای مانده است.

از آن‌جایی که ایشان یکی از امامان بزرگ اهل سنت و دارای جایگاهی بس والاست، دیدگاه‌های ایشان نسبت به اهل بیت نیز در حقیقت عقیده‌ی همه‌ی مسلمانان اهل سنت و گویای محبت خالصانه‌ی ایشان به آل پیامبر صلى الله علیه وسلم می‌باشد و پرده از دروغ فتنه‌پردازانی برمی‌دارد که می‌خواهند اهل سنت را دشمن اهل بیت معرفی کنند.

امام شافعی در جای جای اشعارش به فضایل اهل بیت علیهم السّلام اشاره دارد و به محبت آنان توسل جسته و می‌گوید: کسی که در نماز بر اهل بیت صلوات نفرستد، نمازش کامل نمی‌شود. هم‌چنین اعلام می‌کند که صرفاً اگر کسی به خاطر محبت با اهل بیت، شیعه باشد، پس من هم شیعه هستم!

این امام بزرگ اهل سنت، نه تنها محبت با علی را اظهار می‌دارد، بلکه محبت با ابوبکر، عمر و عثمان را نیز اظهار داشته و محبت با همه‌ی ایشان را جزو لا ینفک عقیده‌ی خود می‌داند که تا دم آخر با او همراه است؛ و همین است اعتقاد تمام اهل سنت و جماعت.

 اینک اشعار ایشان را در این باره می‌خوانیم:

(۱)

آلُ النَّبِیِّ ذَرِیْعَتِی /∗/ وَهُمُو إِلَیْهِ وَسِیْلَتِی

أَرْجُو بِهِمْ أُعطَىٰ غَداً /∗/ بِیَدِی الیَمِیْنِ صَحِیْفَتِی

آل پیامبر صلى الله علیه وسلم ذریعه و وسیله‌ی رسیدن من به پیامبر صلى الله علیه وسلم هستند. فردای قیامت امیدوارم که به خاطر آن‌ها کارنامه‌ام به دست راستم داده شود. [دیوان، ص: ۵۰، ط. دارالأرقم، بیروت]

(۲)

وَأَنَّ أَبَا بَکْرٍ خَلِیْفَهُ رَبِّهِ /∗/ وَکَانَ أَبُو حَفْصٍ عَلَىٰ الْخَیْرِ یَحْرِصُ

وَأَشْهَدُ أَنَّ عُثْمَانَ فَاضِلٌ /∗/ وَأَنَّ عَلِیّاً فَضْلُهُ مُتَخَصَّصُ

أَئِمَهُ قَومٍ یُهْتَدَىٰ بِهُداهُمُ /∗/ لَحَا اللهُ مَنْ إِیَّاهُمْ یَتَنَقَّصُ

فَمَا لِغُواهٍ یَشْتُمُونَ سَفَاهَهً /∗/ وَمَا لِسَفِیْهٍ لَا یَحِیْصُ وَیَخْرُصُ

گواهی می‌دهم که همانا ابوبکر جانشین پروردگارش، و عمر آزمند خیر و خوبی بوده است. و نیز گواهی می‌دهم که عثمان فردی فاضل و بزرگوار بود و فضیلت علی، ویژه می‌باشد. ایشان ائمه‌ی قومی هستند که به هدایتشان اقتدا می‌شود (ایمانشان معیار هدایت است)؛ خداوند لعنت کند هر که ایشان را طعنه زند. گمراهان را چه شده که از روی حماقت به دشنام دادن می‌پردازند و احمقان را چه شده که رو برنمی‌تابد و دروغ‌پردازی می‌کند. [ص: ۱۰۵، ط. دارالغد، مصر]

(۳)

یَا رَاکِباً قِفْ بِالمُحَصَّبِ /∗/ وَاهْتُفْ بِقَاعِدِ خِیْفِهَا وَالنَّاهِضِ

سَحَراً إِذَا فَاضَ الحَجِیْجُ إِلَىٰ مِنَىٰ /∗/ فَیْضاً کَمُلْتَطَمِ الفُرَاتِ الفَائِضِ

إِنْ کَانَ رِفْضاً حُبُّ آلِ مُحَمَّدٍ /∗/ فَلْیَشْهَدِ الثَّقَلَانِ أَنِّی رَافِضِی

ای سواره! در وادی محصب توقف کن و در میان نشستگان و ایستادگان محله‌ی خیف – سحرگاهان که حجاج همانند تلاطم آب فرات به طرف منىٰ روان‌اند – چنین فریاد برآور که: اگر دوستی آل پیامبر صلى الله علیه وسلم رفض نامیده می‌شود، پس انس و جن گواه باشند که من رافضی هستم! [ص: ۸۱، دارالأرقم]

(۴)

قَالُوا تَرَفَّضْتَ قُلْتُ کَلَّا /∗/ مَا الرِّفْضُ دِینِی وَلَا إِعْتِقَادِی

لٰکِنْ تَوَلَّیْتُ غَیْرَ شَکٍّ /∗/ خَیْرَ إِمَامٍ وَخَیْرَ هَادِی

إِنْ کَانَ حُبُّ الوَلِیِّ رِفْضاً /∗/ فَإِنَّ رِفْضِی إِلَى العِبَادِ

به من گفتند: رافضی شده‌ای؟ گفتم: رافضیت نه دین من است و نه اعتقاد من؛ اما بدون شک، من دوستیِ بهترین امام و هادی را برگزیدم، لذا اگر محبت با ولیّ رفض باشد، پس این رفض من برای بندگان است. [ص: ۸۴، دارالغد]

(۵)

یَا آلَ بَیْتِ رَسُولِ اللهِ حُبُّکُمُ /∗/ فَرْضٌ مِنَ اللهِ فِی القُرآنِ أَنْزَلَهُ

یَکْفِیْکُمْ مِنْ عَظِیْمٍ أَنَّکُمُ /∗/ مَنْ لَمْ یُصَلِّ عَلَیْکُمْ فَلَا صَلَاهَ لَهُ

ای خاندان رسول خدا صلى الله علیه وسلم! محبت شما از جانب الله در قرآنی که فرو فرستاده است، واجب است. و همین برای عظمت شما کافی است که هر که بر شما درود نفرستد، نمازی نخواهد داشت. [ص: ۱۰۲، دارالأرقم]

(۶)

إِذَا نَحْنُ فَضَّلْنَا عَلِیّاً فَإِنَّنَا /∗/ رَوَافِضٌ بِالتَّفْضِیْلِ عِنْدَ ذَوِی الجَهْلِ

وَفَضْلُ أَبِی بَکْرٍ إِذَا مَا ذَکَرْتُهُ /∗/ رُمِیْتُ بِنَصْبٍ عِنْدَ ذِکْرِی لِلْفَضْلِ

فَلَا زِلْتُ ذَا رِفْضٍ وَنَصْبٍ کِلَاهُمَا /∗/ بِحُبَّیْهِمَا حَتَّىٰ أُوَسَّدَ فِی القَبْرِ

هنگامی که ما علی را ترجیح می‌دهیم، نادانان ما را رافضی به حساب می‌آورند و هنگامی که فضلیت ابوبکر را بیان می‌داریم، متهم به ناصبی بودن می‌شویم. من با محبت ابوبکر و علی همیشه ناصبی و رافضی خواهم ماند تا این‌که سر بر بالین خاک بگذارم. [ص: ۹۸، دارالأرقم]

(۷)

إِذَا فِی مَجْلِسٍ نَذْکُرُ عَلِیّاً /∗/ وَسِبْطَیْهِ وَفَاطِمَهَ الزَّکِیَّه

یُقَالُ تَجَاوَزُوا یَا قَوم هٰذا /∗/ فَهٰذا مِن حَدیثِ الرَّافِضِیَّه

بَرِئْتُ مِن المُهَیمِنِ مِنْ أُناسٍ /∗/ یَرَونَ الرِّفْضِ حُبَّ الفَاطِمِیَّه

هنگامی که در مجلسی از علی و فاطمه‌ی مقدس و حسن و حسین یاد می‌کنیم، گفته می‌شود: ای قوم! از این سخنان درگذرید که این‌ها سخنان روافض‌اند. به خدای مهیمن قسم! بیزارم از مردمی که رافضی بودن را فقط در محبت با فرزندان فاطمه می‌دانند. [ص: ۱۲۴، دارالأرقم]

(٨)

تَأَوَّهَ قَلْبِی وَالفُؤَادُ کَئِیبُ /∗/ وَأَرَّقَ نَوْمِی فَالسُّهادُ عَجیبُ

فَمَنْ مُبْلِغٍ عَنِّی الحُسینَ رِسَالَهً /∗/ وَإِنْ کَرِهَتْهَا أَنْفُسٌ وَقُلُوبُ

ذَبِیْحٌ بِلَا جُرمٍ کَأَنَّ قَمِیصَهُ /∗/ صَبِیْغٌ بِمَاءِ الأُرْجُوَانِ خَضِیبُ

فَلِلسَّیفِ أَغوالٌ وَللرُّمْحِ رَنَّهٌ /∗/ وَلِلخَیْلِ مِن بَعدِ الصَّهِیلِ نَحِیبُ

تَزَلْزَلَتِ الدُّنیا لِآلِ مُحَمَّدٍ /∗/ وَکَادَتْ لَهُمْ صُمُّ الجِبَالِ تَذُوبُ

وَغَارَتْ نُجُومٌ وَاقْشَعَرَّت کَوَاکِب /∗/ وَهُتِکَ أَسْتَارٌ وَشُقَّ جُیُوبُ

یُصَلِّی عَلَىٰ المَبْعُوثِ مِن آلِ هَاشِمٍ /∗/ وَیَغْزِی بَنُوهُ إِنَّ ذَا لَعَجِیبُ

لَئِنْ کَانَ ذَنْبِی حُبُّ آلِ مُحَمَّدٍ /∗/ فَذٰلِکَ ذَنْبٌ لَسْتُ عَنْهُ أَتُوبُ

هُمْ شُفَعَائِی یَومَ حَشْرِی وَمَوْقِفِی /∗/ إِذا مَا بَدَتْ للنَّاظِرِینَ خَطُوبُ

قلبم نالان و دلم گرفته و بی‌خوابی عجیبی به سراغم آمده است؛ چه کسی نامه‌ی مرا به سوی حسین می‌برد، گرچه بعضی را از این کار خوش نیاید. بی‌گناه کشته شد؛ گویا پیراهنش را با آب ارغوانی رنگ داده بودند. شمشیر و صدای نیزه‌ها، مصیبت‌ها را در پی دارند و بعد از شنیدن شیهه‌ی اسب‌ها، نوبت شیون و زاری است. دنیا برای آل پیامبر صلى الله علیه وسلم به لرزه در آمد و نزدیک بود کوه‌های سخت هم ذوب شوند، ستارگان رو به افول گذاشتند و سیارگان به خود لرزیدند. پرده‌هایی دریده و سینه‌هایی چاک شد.

شگفتا! بر پیامبری که از بنی هاشم مبعوث شده، صلوات می‌فرستد و با فرزندان او به جنگ برمی‌خیزد!

اگر گناه من دوستی آل پیامبر صلى الله علیه وسلم است، پس این گناهی است که هرگز از آن توبه نخواهم کرد؛ چرا که آنان به هنگام ایستادن در صحرای سخت قیامت، شفعیان من خواهند بود. [صص: ۴۸، ۴۹، دارالغد]

منبع: سنت آنلاین

برچسب ها
نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا
بستن
بستن
خرید مدرک دیپلم خرید مدرک فوق دیپلم خرید مدرک لیسانس خرید مدرک دکتری خرید مدرک خرید مدرک دانشگاهی قانونی خرید مدرک دانشگاهی مدرک دانشگاهی قانونی مدرک دانشگاهی خرید مدرک معتبر خرید مدرک معتبر دانشگاهی مدرک معتبر مدرک معتبر دانشگاهی مدرک تحصیلی معتبر چگونه مدرک تحصیلی بگیریم از کجا مدرک تحصیلی بگیریم قیمت مدرک تحصیلی سایت خرید مدرک تحصیلی