خانه / فرهنگ و جامعه / خانواده / رنگ لباس مردان و زنان

رنگ لباس مردان و زنان

باید بدانیم که اصل در رنگ لباس هایی که مردان و زنان می پوشند جایز است مگر زمانی که نص شرعی رنگی را نسبت به مرد یا زن نهی کند. شریعت اسلامی که شریعتی کامل و مناسب با تمام زمان و مکان است حتی از رنگ لباس هم غافل نمانده و ما را راهنمایی کرده است. شریعت اسلامی از برخی از رنگ های لباس را منع نموده و در پوشیدن برخی دیگر تشویق نموده است.

 رنگ سیاه: ام خالد بنت خالد می گوید: “أُتِیَ النَّبِیُّ صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ بِثِیَابٍ فِیهَا خَمِیصَةٌ سَوْدَاءُ صَغِیرَةٌ فَقَالَ: مَنْ تَرَوْنَ أَنْ نَکْسُوَ هَذِهِ؟ فَسَکَتَ الْقَوْمُ قَالَ: ائْتُونِی بِأُمِّ خَالِدٍ. فَأُتِیَ بِهَا تُحْمَلُ فَأَخَذَ الْخَمِیصَةَ بِیَدِهِ فَأَلْبَسَهَا وَقَالَ: أَبْلِی وَأَخْلِقِی. وَکَانَ فِیهَا عَلَمٌ أَخْضَرُ أَوْ أَصْفَرُ فَقَالَ: یَا أُمَّ خَالِدٍ هَذَا سَنَاهْ وَسَنَاهْ. بِالْحَبَشِیَّةِ حَسَنٌ” روایت بخاری.

“به رسول الله صلی الله علیه وسلم لباسی داده شده که در آن جامه ی سیاه کوچکی داده بود، فرمودند: به نظر شما این را به تن چه کسی کنیم؟ همه ساکت بودند. ایشان فرمودند: ام خالد را بیاورید. مرا نزدشان آوردند، ایشان لباس را گرفتند و با دستان مبارکشان به تن او کرد و فرمودند: بپوش تا بر تو کهنه شود. آن لباس نقش هایی با رنگ سبز یا زرد داشت؛ ایشان فرمودند: این ام خالد این سناست این سناست. به زبان حبشی یعنی زیباست”. (ام خالد در آن زمان دختر بچه ای خردسال بودند).

 جابر رضی الله عنه می فرماید: “رأیت رسول الله صلی الله علیه وسلم یوم فتح مکة وعلیه عمامة سوداء” روایت مسلم. “رسول الله صلی الله علیه وسلم را در روز فتح مکه دیدم که عمامه ی سیاهی بر سر داشتند”.

 همچنین عائشه رضی الله عنها می فرمایند: “صنعت لرسول الله بردة سوداء فلبسها فلما عرق فیها وجد ریح الصوف فقذفها وکانت تعجبه الریح الطیبة” روایت ابوداود و حاکم. حاکم آن را بر اساس شرط شیخین صحیح دانسته و ذهبی نیز با ایشان موافق است. آلبانی در “الصحیحة” فرموده: همان طور است آن دو گفته اند. “برای رسول الله جامه ی سیاهی درست کردم، آن را پوشیدند اما زمانی که در آن عرق کردند بوی پشم به مشامشان رسید پس آن را درآوردند، زیرا ایشان بوی خوش را می پسندیدند”. صاحب کتاب “عون المعبود” (11/126) گفته است: “این حدیث دلیل بر مشروعیت پوشیدن لباس سیاه دارد و در آن کراهیتی نیست”.

پس رنگ سیاه برای زن و مرد جایز است. اما بدعت های باطلی که امروزه انتشار یافته است: پوشیدن رنگ سیاه در هنگام مصیبت ها و هنگام مراسم عزاداری است که این امر نوعی تشبه به مسیحیان می باشد.!

ابن عثمین رحمه الله فرموده اند: “پوشیدن لباس سیاه در زمان مصیبت ها شعاری باطل و بی اساس است و انسان باید در زمان مصیبت کاری را انجام دهد که شریعت به آن دستور داده است. پس بگوید: إنا لله وإنا الیه راجعون، اللهم أجرنی فی مصیبتی واخلف لی خیرا منها. همانا ما ازآن الله هستیم و بازگشت به سوی اوست. پروردگارا! در مصیبتم به من اجر عطا کن و بهتر از آن را برایم قرار ده.

 زیرا اگر او این را با ایمان و قصد طلب اجرش را داشته باشد پس الله تعالی اجرش را به او می دهد و بهتر از آن را نصیبش می کند. همچنین گفته است: اختصاص دادن لباس معینی برای عزاداری از بدعت هایی است که دیده می شود که آن به معنای نارضایتی و خشم انسان بر قضا و قدر الهی است..”.

 رنگ سفید: ابوذر رضی الله عنه می فرماید: “أتیت النبی صلی الله علیه وسلم وعلیه ثوب أبیض وهو نائم..” روایت بخاری.

“نزد رسول الله صلی الله علیه وسلم آمدم، ایشان لباس سفیدی به تن داشتند و خوابیده بودند..”  بخاری رحمه الله این حدیث را کتاب صحیحش، باب: “لباس سفید” ذکر نموده است.

 

لباس سفید از جمله لباس های مستحبی است که آن را زندگان می پوشند و مردگان در آن دفن می شوند. رسول الله صلی الله علیه وسلم می فرمایند:  “البسوا من ثیابکم البیاض فإنها خیر ثیابکم وکفنوا فیها موتاکم” روایت ابوداود و ترمذی. آلبانی آن را در “أحکام الجنائز” صحیح دانسته است، ص/82.

 “از میان لباس هایتان، لباس سفید را بپوشید، همانا آن بهترین لباس هاست و در آن مردگانتان را دفن کنید”. همچنین برای مردان مستحب است که لباس احرام شان سفید باشد.

 رنگ سبز: ابورمثة رضی الله عنه می فرماید: “رأیت رسول الله صلی الله علیه وسلم وعلیه بُردان أخضران” “رسول الله صلی الله علیه وسلم را دیدم که بر ایشان دو جامه ی سبز رنگ بود”. روایت ترمذی و آن را حسن غریب دانسته است. نسائی نیز آن را روایت کرده است.

 رنگ سرخ: رسول الله صلی الله علیه وسلم پوشیدن رنگ سرخ را برای مردان منع نموده اند. ابن عمر رضی الله عنهما فرموده است: “نهی رسول الله صلی الله علیه وسلم عن المفدّم” روایت احمد و ابن ماجه و ابن ابوشیبة در کتاب “المصنف” و آلبانی آن را در جامع الصغیر صحیح دانسته است. “رسول الله صلی الله علیه وسلم از لباس مُفدّم، نهی نمودند”. مفدم: لباسی که با عُصْفُر { نوعی گیاه با نام های گلرنگ، کاجیره یا کاغاله نامیده می شود.}. یعنی رنگ شده با سرخ. کتاب: حاشیه ی سندی علی سنن النسائی. همچنین عبدالله بن عمرو رضی الله عنهما می فرماید: “رَأَی رَسُولُ اللَّهِ صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ عَلَیَّ ثَوْبَیْنِ مُعَصْفَرَیْنِ فَقَالَ: إِنَّ هَذِهِ مِنْ ثِیَابِ الْکُفَّارِ فَلَا تَلْبَسْهَا” روایت مسلم. “رسول الله صلی الله علیه وسلم مرا دیدند که دو لباس رنگ شده با عصفر پوشیده بودم، ایشان فرمودند: همانا این از لباس های کفار است پس آن ها را نپوش”.علی رضی الله عنه می فرماید: “أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ نَهَی عَنْ لُبْسِ الْقَسِّیِّ وَالْمُعَصْفَرِ وَعَنْ تَخَتُّمِ الذَّهَبِ وَعَنْ قِرَاءَةِ الْقُرْآنِ فِی الرُّکُوعِ” روایت مسلم. “رسول الله صلی الله علیه وسلم از پوشیدن لباس حریر و رنگ شده با عصفر و انگشتر طلایی و خواندن قرآن در رکوع منع نمودند”.

  آمده است که عمر رضی الله عنه اگر کسی را می دید که لباس سرخی به تن دارد او را به سوی خود می کشید و می فرمود: “عن عمر أنه کان إذا رأی علی الرجل ثوبا معصفرا جذبه وقال: دعوا هذا للنساء” روایت طبری. “این را برای زنان بگذارید”.

 عبدالله بن عمرو رضی الله عنهما فرموده: “مر علی النبی صلی الله علیه وسلم رجل وعلیه ثوبان أحمران فسلم علیه فلم یرد علیه النبی صلی الله علیه وسلم” روایت ابوداود و ترمذی و ترمذی آن را حسن غریب من هذا الوجه دانسته است.

بزاز آن را حسن دانسته و گفته: آن را با این اسناد فقط می شناسیم و در آن ابویحیی القتات است که مختلف فیه می باشد. “مردی از کنار رسول الله صلی الله علیه وسلم می گذشت که دو جامه ی سرخ رنگ به تن داشت او بر ایشان سلام کرد اما رسول الله صلی الله علیه وسلم جواب سلامش را ندادند”.

گفته اند که دلیل نهی از پوشیدن لباس سرخ برای مردان به دلیل امور زیر می باشد:

  • زیرا آن از ملابس کفار به شمار می آید.
  • زیرا آن شبیه به لباس های زنان است.
  • به دلیل دوری از شهرت و اینکه آن به دور از مردانگی است.

باید توجه داشت که پوشیدن لباس سرخی منع شده است که تمام آن کاملا سرخ خالص باشد اما اگر در آن رنگی دیگری مخلوط شده باشد مانند: سفید و سیاه در این صورت پوشیدن آن مشکلی ندارد. زیرا از احادیث صحیحی در این باره ذکر شده اند که دلیل بر جایز بودن این نوع لباس می باشد. بَراء بن عازب رضی الله عنه می فرماید: (“کَانَ النَّبِیُّ صلی الله علیه وسلم مَرْبُوعًا بَعِیدَ مَا بَیْنَ الْمَنْکِبَیْنِ، لَهُ شَعَرٌ یَبْلُغُ شَحْمَةَ أُذُنِهِ رَأَیْتُهُ فِی حَمْرَاءَ لَمْ أَرَ شَیْئا قَطُّ أَحْسَنَ مِنْهُ” روایت بخاری.)

 “نبی اکرم صلی الله علیه وسلم دارای قامتی متوسط بودند و شانه‌ هایشان وسیع بود. موهایشان به نرمه گوش هایشان می ‌رسید. او را در پارچه یمنی سرخ رنگی دیدم که هرگز چیزی زیباتر از او ندیده ‌‌ام”. پارچه های یمانی دارای خطوطی سرخ و رنگ های دیگر می باشد و سرخ خالص نیستند. ابن قیم رحمه الله در این باره می فرماید: “این پارچه ی سرخ: ازار و ردا بوده.. این اشتباه است که گمان شود آن سرخ خالص بوده و رنگ دیگری در آن به کار نرفته است. زیرا پارچه ی سرخ: دو جامه ی یمنی است در آن خطوطی سرخ همراه با سیاه وجود دارد مانند دیگر جامه های یمنی.. زیرا از سرخ خالص به شدت منع شده است. در صحیح بخاری آمده که رسول الله صلی الله علیه وسلم از میاثر{ بالش های کوچکی که بر روی زین قرار می دهند.} سرخ نیز نهی نموده اند،.. و در جایز بودن پوشیدن لباس سرخ و جوخ[ { نوعی پارچه ی ریز بافت از صوف.} و چیزهای دیگر اختلاف نظر وجود دارد. اما کراهیت آن بسیار شدید است..”. زاد المعاد: 1/139

  

ترجمه شده همراه با تصرف

مترجم: ام احمد

http://islamqa.info

  

    منبع: نوار اسلام

درباره ی اصلاح نت

همچنین ببینید

دلایل اشتباه ازدواج را بشناسید

برای ازدواج کردن دلایل بسیاری وجود دارد، اما برای ازدواج نکردن دلیل آوردن اغلب سخت و مشکل …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *