خانه / فرهنگ و جامعه / فکر و دعوت / صحبتی با حاکمان این زمان

صحبتی با حاکمان این زمان

چه شگفت دورانی شده زمان ما که مردم عزت را در القاب و اوصاف عریض و طویل جستجو می کنند، نه در عمل، ایثار و خدمت…

چندی پیش، به نقل از یکی از دوستان شنیدم که می گفت: یکی از – به اصطلاح – اراکین مملکت، طی نامه ای رسمی به تمام ارگانها و دفاتر دولتی چنین نگاشته که از این پس اسم او را با القابی چون: جلالت مآب… رئیس فلان و فلان… یاد کرده و در نامه های رسمی چنین بنگارند… وقتی این قضیه را شنیدم، به یاد بزرگ مرد عدالت و شیرمرد حکومت اسلامی افتادم… کسی که تنها او را عمر می نامیدند… نه به دنبال لقب بود و نه خواهان تشریفات… کسی که وقتی او را (امیر المؤمنین) نامیدند، مخالفت کرد و گفت: “مرا عمر، پسر خطاب بنامید!” کسی که روزها به قضایای رعیت مشغول و شبها را در جستجوی احوال آنان سپری می کرد… کسیکه به جای حریر، بر روی حصیر می خوابید و پوشش او قمیص و پیراهنی بود که ۱۲ پینه به خود داشت… او کسی بود که خودش کیسه آرد را از بیت المال بر دوش خود گرفته و به خانواده های مسافر و گرسنه می رساند و وقتی خادمش به او می گفت بده تا من کیسه آرد را حمل کنم، خِطاب به وی می گفت: آیا تو گناه عمر را در قیامت حمل می کنی؟ وقتی که در قیامت از عمر پرسیده شود که رعیت تو گرسنه بودند و تو سر را به حالت سیری بر رختخواب می گذاشتی؟… او کسی بود که در هنگام خشکسالی و گرسنگی قسم یاد کرده بود تا زمانیکه این مصیبت از رعیت رفع نشود، غیر از نان و روغن لب به غذای دیگری نزند؛ تا جاییکه رخسار شان زرد و زیر چشم شان کبود شده بود… اما با وجود این، عمر کسی بود که پس از گذشت نزدیک به ۱۴۰۰ سال و تا قیام قیامت محبت ایشان در قلوب تمام مسلمین ریشه دوانده تا جاییکه هر مسلمان افتخار دارد فرزند خود را به نام این بزرگ مرد اسلام نامگذاری و اینچنین یاد و خاطره اش را در زندگی زنده بدارد… اما براستی چه چیزی باعث شد تا عمر اینگونه محبوب قلبها قرار گیرد؟! حقیقت امر این است که عمر به دنبال القاب سرسری و دوست داشتنهای ریایی و چاپلوسانه نبود… بلکه ایشان با صرف جان، وقت و قوّت خود برای اسلام و مسلمین بود که خود را در قلب تک تک مؤمنین جای داده و تا ابد ذکر خیری از خود بجا گذاشتند…

لذا حاکم عادل و عاقل آن است که خدمت کند تا محترم شمرده شود، نه اینکه خود را محترم بنامد تا خدمتش کنند…

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

نوشته: عبدالرحمن شفیق

درباره ی اصلاح نت

همچنین ببینید

هیچ کافری را به خواری منگرید!

نویسنده: صدیق قطبی   طبق تعالیم اسلامی، ملاک نهایی در سنجش افراد سرانجام آنهاست و …

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *