خانه / مطالب ویژه / نگاه ادیان مختلف به امحاء متون مقدس فرسوده

نگاه ادیان مختلف به امحاء متون مقدس فرسوده

کتب مقدس مانند سایر کتاب‌ها به مرور زمان دچار فرسودگی شده یا بر اثر مسائل و حوادث مختلف مثل سیل و آتش‌سوزی دچار آسیب می‌شوند و دیگر قابل استفاده نیستند.

به گزارش گروه رسانه های خبرگزاری تسنیم، وب‌سایت christmastimesindia به بررسی تفاوت روش‌های امحاء متون مقدس در ادیان مختلف به‌ویژه اسلام، مسیحیت و یهودیت پرداخته است.

مسیحیت چه می‌گوید؟

کاتولیک

در آیین کاتولیک متون مقدسی که ورق ورق شده یا برخی اوراق آن مفقود شده و یا غیر قابل استفاده هستند، سوزانده شده و سپس خاکستر آن‌ها دفن می‌شود.

اما در میان مسیحیان پروتستان، با توجه به اینکه برای ورق و جوهر تقدس قائل نیستند، دستورالعملی هم در این رابطه ندارند.

ارتدوکس

مسیحیان ارتدوکس متون دینی و کتب مقدس کهنه و فرسوده را معمولاً یا می‌سوزانند و یا دفن می‌کنند، اما آن‌ها بر این باورند که این کار باید هر بار فقط توسط یک کشیش ارتدوکس و بدون کمک دیگران انجام شود. البته هیچ دستورالعمل مکتوبی در این خصوص وجود ندارد.

امحاء متون مقدس در یهودیت

یهودیان معتقدند کتب مقدس و اقلام دینی فرسوده و هر متنی که نام خداوند در آن باشد و غیر قابل استفاده شود، باید دفن یا در اتاق‌های مخصوصی نگهداری شوند. اغلب معابد یهودیان محل‌های ویژه‌ای برای دفن یا نگهداری کتب مقدس فرسوده دارند. برخی از علمای یهود اجازه بازیافت اینگونه متون را هم داده‌اند.

در سال 1896 میلادی یکی از این اتاق‌ها در قاهره کشف شد که صدها هزار نسخه از متون مقدس یهودی متعلق به قرون پیشین در آن انبار شده بود.

نگاه هندو‌ها به این مسئله

در آیین هندو نیز متون مقدس یا به آب سپرده می‌شوند و یا دفن یا سوزانده می‌شوند ولی بودائیان روش معینی برای این منظور ندارند. اگر یک کشیش بودایی در زمان امحاء متون مقدس بودایی حضور داشته باشد، دعایی را به عنوان ابراز قدردانی در مقابل متن فرسوده قرائت می‌کند و سپس این متون سوزانده و خاکستر آن‌ها دفن می‌شوند.

حکم امحاء متون مقدس در آیین اسلام

بر اساس این گزارش، در اسلام بر خلاف مسیحیت کاتولیک، سوزاندن قرآن‌هایی که اوراق آن‌ها پاره و جدا شده و قابل استفاده نیست و یا در آن‌ها اشتباه چاپی وجود دارد، جایز نیست و باید آن‌ها را در پارچه‌ای پیچیده و دفن کرد و یا در نهر آب روان یا داخل چاهی که غیر قابل استفاده است، ریخت تا به مرور از بین بروند و یا باید با رعایت احترام در کارگاه‌های کاغذسازی خمیر شده و تغییر شکل یابد.

با این حال، برخی از علمای مسلمان معتقدند اگر هیچ یک از این روش‌ها امکان‌پذیر نباشد می‌توان آن نسخه از قرآن را با احترام سوزاند.

در کشورهای اسلامی، معمولاً ادارات اوقاف یا سازمان‌های اسلامی مسئولیت امحای قرآن‌های فرسوده را بر عهده دارند.

در مالزی، اداره توسعه اسلامی(جاکیم) کمیته‌های ویژه‌ای را برای از بین بردن قرآن‌های فرسوده و پاره‌شده ایجاد کرده که این کار را از طریق آتش زدن و یا غرق کردن آن‌ها در اعماق دریا انجام می‌دهند.

اخیراً حکومت ایالت ترینگانو در شمال این کشور در برنامه‌ای 4ماهه همه قرآن‌های فرسوده را از بین مردم، مساجد و مدرسه‌های دینی جمع‌آوری کرد و آ‌ن‌ها را سوزاند.

همچنین در یکی دیگر از ایالت‌های این کشور قرآن‌های فرسوده سوزانده شده و خاکستر آن‌ها که حدود 200 کیلوگرم می‌شد، در محفظه‌های مخصوصی قرار داده شده و در دریای چین جنوبی غرق شد.

محمد نوح الرملی، یکی از مسئولان دینی در مالزی، معتقد است از بین بردن اوراق و کتاب‌هایی که کلام خدا در آن نوشته شده، مسئولیتی بزرگ است و این کار باید در مراسمی که احترام به قرآن و مقدس بودن قرآن در آن مشهود باشد، انجام شود.

وی تأکید می‌کند که مردم باید نسخه‌های فرسوده و آسیب دیده را به مراکز دینی تحویل دهند و قرآن را به تنهایی از بین نبرند، زیرا کمیته‌های ویژه صفحات قرآن را قبل از آتش زدن به‌صورت شیمیایی از بین می‌برند و انجام این کار به‌صورت فردی مشکل است.

مردم مالزی عادت ندارند که نسخه‌های قدیمی و پاره شده قرآن را به‌صورت فردی از بین ببرند. آنها این قرآن‌ها را به مکان‌های مخصوص در کمیته‌های دینی ایالت‌ها تحویل می‌دهند تا در مراسمی رسمی این کار انجام شود.

دکتر رضوان الاطرش، استاد دانشکده فقه اسلامی دانشگاه جهانی اسلامی مالزی می‌گوید که مردم از ترس این که با انجام این کار در گناه بیفتند و به قرآن توهین کنند و این مسئله تأثیر منفی در زندگیشان داشته باشد، این عمل را انجام نمی‌دهند و این قرآن‌ها را به مراکز مخصوص تحویل می‌دهند.

در پاکستان، قرآن‌های فرسوده معمولاً دفن می‌شوند. در کویته تعداد زیادی از قرآن‌های فرسوده از جمله نسخه‌هایی با قدمت حدود 600 سال در داخل تونل‌هایی انبار شده که توسط دو برادر در تپه «جبل النور» در حومه این شهر حفر شده‌اند.

به گفته حاجی مظفر علی، مسئول این مکان، حداقل پنج میلیون بسته از قرآن‌های فرسوده در این تپه دفن شده و ظرفیت آن رو به اتمام است و مسئولان در صدد ایجاد فضای جدیدی برای دفن صدها بسته دیگر از این دست نسخه‌های قرآن هستند.

به جز دفن، بازیافت صفحات قرآن نیز در این کشور انجام می‌شود. طاهر محمود اشرفی، یکی از مسئولان دینی، در این باره می‌گوید: بازیافت نسخه‌‌های قرآن مورد تأیید علمای پاکستان است و به گفته مفتی منیب الرحمان اگر اسامی جلاله طبق موازین اسلامی از صفحات جدا شوند در آن صورت بازیافت این صفحات برای تولید مقوا یا هرچیز دیگر بلامانع است.
عرفان قادر، دبیر انجمن قرآن ایالت پنجاب، که بر جمع‌آوری و امحاء صفحات قرآن نظارت دارد، تأکید می‌کند که تنها مسلمانان مجاز به انجام این کار هستند.
به گفته وی در حال حاضر یک نهاد خصوصی برای بازیافت تعداد محدودی از صفحات پاره شده قرآن راه‌اندازی شده است. این صفحات همراه با آب در محفظه‌ای قرار می‌‌گیرند و کلمات به این ترتیب شسته شده و از بین می‌‌روند. این آب به داخل چاه عمیقی در زمین فرو می‌رود و خمیر باقی مانده از صفحات برای تولید کاغذ یا مقوا استفاده می‌‌شود.

به نقل از خبرگزاری تسنیم.

 

مطلب زیر هم شما را در این راستا کمک می کند.

 

با اوراق فرسوده قرآن کریم و یا حاوی کلمات مقدس چه کنیم؟

 

درباره ی اصلاح نت

همچنین ببینید

منبع اصلی شهوت و سه علامت عالم واقعی

نویسنده: بابک محمدی منبع اصلی شهوت و عامل شهوت پرستی منبع اصلی شهوت و مادر …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *