خانه / مقالات / رسول الله صلی الله علیه وسلم / و امّا بنعمه ربّک فحدّث،درباره میلاد حضرت رسول(ص)

و امّا بنعمه ربّک فحدّث،درباره میلاد حضرت رسول(ص)

نویسنده: جلیل بهرامی نیا

و امّا بنعمه ربّک فحدّث

در آستانه سالگرد میلاد پر برکت حضرت محمد مصطفی(ص)،پیام آور رستگاری ، عدالت و شفقت،هستیم؛بزرگمردی که غم اسارت آدمیان در چنگال جهالت،ظلم و فساد،آسودگی را از درون دردمندش ربوده و رنج ناشی از درک ناله های سوزناک عطوفت و عدالت،ژرفای جانش را با درد و دریغ اندوده بود؛گاه به سلامت فطرت و صفای اندیشه،کارسازی و بلاگردانی خالق را بر بستن مهره های دفع بلا ترجیح می داد و با تعلیم توکّل و حلم به حلیمه،خود را امیدوار به حمایت آفریدگر و بی نیاز از آن مهره ها می خواند؛گاه با معجونی ازشهد خُلق و خوی وآب روی خویش، آتش حمیّت جاهلی را با نصب سنگی سیاه فرو می نشاند و گاه با شرکت در انجمنی دادگستر،گره از جان درمانده ای می گشود وبر پیشانی جباری جفاکیش می زد؛امّا پهنای زشتی ها و ژرفای پلشتی ها در جامعه آن روز،با این مسکّن های موضعی درمان نمی شد و عقل او را حیران(ضالاً) و پشت استوارش را خم کرده بود(أنقض ظهرک)! به حدّی که ناچار برای یافتن راه برون رفت و بازپروری اراده خود،راه صحرا و غار حراء پیش گرفت و مدّت ها در سکوت و تنهایی،عقل را به تفکّر و جست و جو، و دل را به تضرّع و گفت و گو واداشت؛آن اندیشیدن و خروشیدن،گرچه درماندگی عقل و آشفتگی دلش را سودی نبخشید و چاره ای فرارویش ننهاد(ما کنت تدری ما الکتاب و لا الایمان)،امّا برابر تفسیری از« ما یعبأ بکم ربّی لولا دعاؤکم»،به نظر می رسد که او را از عنایت و نوازش آفریدگار آگاه از واجدان شرایط هدایت و هدایتگری،بهره مند ساخت و ناگاه در روزی فرخنده و ساعتی مبارک،آن عزیز شرّگریز،درشبستان مینونشان حراء،منظور و مخاطب سرچشمه حقیقت و رحمت گشت و خلعت نبوت را با گلبانگ روح نواز و جهل ستیز «إقرأ باسم ربّک الذی خلق . . . » دریافت داشت و از آن روز،همچون چراغی نورافشان آدمیان را از ظلمات جهالت و جاهلیت به سرزمین دانش و ادب، ره نمود و با جدّ و جهد تمام تلاش کرد با فصاحت و ملاحت، جاهلان را با علم،عالمان را با خیرخواهی و عدالت، خیرخواهان  را با اخلاص و خدمت بی منّت،خادمان را با توکّل و متوکلان را با اتّحاد،آشنا و همراه سازد؛خامان و سختگیران را به مدارا و نرمخویی،بینوایان را به ترک حسد،ثروتمندان را به ترک تکبّر و خسّت،حاکمان را به ترک استبداد و جبّاریت ، قاضیان را به ترک تبعیض و ردّ مظالم،خُردان را به رعایت حرمت بزرگتران،بزرگان را به شفقت در حقّ کوچکتران،مردان را به فروتنی و ادب درباره زنان،زنان را به حفظ عفّت و امانتداری در حقّ شوهران و همگان را به مراعات  عدالت،احسان و ایثار دعوت کرد.در اوج پیروزی نظامی بر ساکنان جفاکار مکه،فرماندهی را که شعار انتقام سرداده بود،عزل کرد و شعار مهرانگیز و گذشت آموز« الیوم یوم المرحمه » را جانشین شعار«الیوم یوم الملحمه » او کرد؛ بنا به علاقه شدید به نجات بشر و ضرورت پرهیز از واداشتن مخاطب به لجاجت و نیز در پرتو درک پیچیدگی مکانیسم تحول در انسان ها،به رغم باور به پلیدی و بطلان عقاید شرک آلود،حساب عقاید را از معتقدان جدا کرد و با مشرکان به گفتگو نشست و به جای نیش و طعنه و به رخ کشیدن حقانیت و عصمت خویش،خود را هم سطح وبلکه فروتر از آنان نشاند و فرمود:«و إنا أو إیاکم لعلی هدی أو فی ضلال مبین.قل لا تسئلون عما أجرمنا و لا نسئل عما تعملون»(سبأ/۲۴و۲۵).

در برابر این درس ها و این خدمات،پیروان و دوستداران آن رسول نازنین،که همواره خود را شرعاً و اخلاقاً موظّف به مراعات شأن و جایگاه او دانسته اند،صمیمانه ترین و پاک ترین محبّت های خود را در قالب های گوناگونی چون: دعوت و جهاد برای حفظ و تبلیغ پیام او،احترام به صحابه و اهل بیت او،سرودن اشعار و قصاید در مدح او و برگزاری مراسم و مجالس در سطوح مختلف برای تبیین آموزه ها و دستورات ایشان و . . . نثار ایشان نموده اند و کوشیده اند به دمی یا درمی یا قلمی یا قدمی،دَین خود را به گونه ای نسبت به ایشان ادا کنند.در همین راستا، مراسمی در میان بخش اعظم جوامع اسلامی و از جمله ایران، تحت عنوان مولودی به منظور بزرگداشت شخصیت و ترویج تعالیم حضرت رسول(ص)برگزار می شده است و هنوز هم ،چنان که در رسانه ها مشاهده می شود،ادامه دارد؛چنان که همه می دانیم علمای مسلمان در باب حکم فقهی برگزاری این مراسم،که در فرهنگ عربی به الإحتفال بالمولد النبوی مشهور است،همداستان نیستند:کثیری از فقهای گذشته و حال،با ذکر دلایلی که برخی ناظر به حرمت اصل مراسم و برخی ناظربه پاره های بدعت آلود محتوای مراسم هستند،آن را حرام و از جمله بدعت ها می دانند؛برخی دیگر نیز در عین اقرار به نبود چنین مراسمی در عصر صحابه و تابعین،رضی الله عنهم،با قیاس موضوع بر استحباب روزه عاشورای زمان رهایی بنی اسرائیل از چنگال فرعون و استحباب روزه دوشنبه ها و نیز با گنجاندن موضوع در ذیل امور استحسانی و تلقّی آن به عنوان ابزاری تبلیغی-آموزشی و نه سنّتی دینی و عبادی، به شرط رعایت سلامت محتوا و پرهیز از آفاتی چون اختلاط زن و مرد،طرح مباحث غلوّآلود،طولانی شدن در حد منجرشدن به ترک واجبات عبادی،تشریفاتی شدن و ایجاد و توسعه رقابت منفور میان اغنیا و … ، این مراسم را از جمله مباحات شرعی دانسته و حکم به جواز آن داده اند.

 گرچه حساسیّت طرفداران پاسداشت خلوص دین، قابل درک و به جای خود، ستودنی است و اعتراف به وجوب هوشیاری در برابر فریبندگی گناهان و بدعت ها نیز،که همچون بت عیّار هر لحظه در شکلی و هر زمان در لباسی ظاهر می شوند،لازم است ، امّا چنین به نظر می رسد که به شرط مراعات چارچوب شرعی در برگزاری مراسم مولودی و نگه داشتن آن در حدّ یک ابزار تبلیغی عصری،استفاده از این مناسبت برای مقاصد شرعی همچون:تفسیر و ترویج موضوعات قرآنی،تبیین سیره نورانی پیامبر(ص)،یادآوری فداکاری ها و خدمات بزرگان دین،تشویق مردم به جدّیت در دینداری و الگوپذیری از سبک زندگی نبوی و … ، مباح و گونه ای از یادآوری ایّام الله(ابراهیم/۵) به جامعه اسلامی باشد. نگارنده آرزومند روزی است که مسلمانان با سر مشق قراردادن نوع زندگی رسول الله(ص) و درک مقاصد والای آیین گرانسنگ او،در فضایی آراسته به عطر عدالت و اخوّت و با دو بال خداترسی و خدمت به مخلوق،از حیات طیبه دنیوی و شادمانی و خرّمی ورود به بهشت اخروی برخوردار گردند ، چنین باد!

درباره ی اصلاح نت

همچنین ببینید

همراهی با پیامبر در بهشت

نویسنده: فرزان خاموشی هم­نشینی و همراهی با پیامبر (علیه الصلاة و السلام) نعمت و توفیقی …

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *